Spektakl odbędzie się:

29.08.20 r. w godz. 19:00-20:00,

30.08.20 r. w godz. 16:30-17:30.

KRAKSA to dynamiczny obraz, badanie możliwości przeniesienia motoryki ciała ekspansywnego w sferę sztuki. Badane ciało ma kolor czerwony, szkarłatny, karminowy, bordo, burgund…

Co zobaczymy?

Ciało roztrzaskujące się na miliony kawałków pod wpływem zderzenia z drugim ciałem. Zobaczymy ruch dynamiczny, brutalny, krewki, ekspansywny. Zobaczymy ciała rozbudzone do gwałtowności, intensywności, rozedrgania w raptownym, narowistym ruchu. Tutaj ciało jest mięsiste, gęste i soczyste. Tancerze ciągle napięci, naprężeni, nieokiełznani, krzykliwi.

Co jest treścią?

Pęd, zderzenie, cięcie, szarpnięcie, upadek, skok, trzask, trach, bum… KRAKSA!

Widzu! Podczas oglądania tej choreografii Twój umysł będzie poszukiwał odpowiedzi na setki pytań: na co patrzę? Czy mi się to podoba? O czym to jest? Co to znaczy? Jak mam to rozumieć? Wiele pytań będzie przelatywało przez Twój umysł. To normalne, niech przelatują, ale wiedz, że nie musisz znać odpowiedzi. To może być Twoje nowe doświadczenie, którego nie musisz oceniać i rozumieć od razu. Poczekaj, nie śpiesz się, po prostu spotkaj się z nami. Bądźmy dla siebie obecni i na siebie uważni, może to wystarczy, a może to bardzo dużo.

„Teoria konstruowanej emocji, gdzie emocje są Twoimi konstrukcjami świata, wyjaśnia jak doświadczasz i postrzegasz. Twój mózg nieustannie prognozuje i symuluje wszystkie wkłady sensoryczne z zewnątrz i wewnątrz Twojego ciała, rozumie więc, co one znaczą i co z nimi zrobić. Te prognozy (przypuszczenia Twojego mózgu na temat tego co dzieje się na świecie wokół ciebie i jak sobie z tym poradzić, żeby utrzymać cię przy życiu i zdrowiu) dostają się do kory wzrokowej, spadają kaskadą z obwodu gospodarującego Twoim ciałem w Twojej sieci interoceptywnej (reprezentacja wszystkich doznań pochodzących z Twoich organów wewnętrznych i tkanek, hormonów w twojej krwi i Twojego systemu odpornościowego, której dokonuje Twój mózg, w wyniku tworzą się proste przyjemne lub nieprzyjemne uczucia) do Twoich pierwszorzędowych kor sensorycznych by stworzyć rozprowadzone na cały mózg symulacje, z których każda jest przypadkiem pojęcia (Twojego doświadczenia z przeszłości). Symulacja, która jest najbliższa Twojej właściwej sytuacji, jest wygraną, która staje się Twoim doświadczeniem i jeśli jest to przypadek pojęcia emocji, doświadczasz wtedy emocje. Jesteś architektem swojego własnego doświadczenia” (Barrett L. 2018, s.205-206).

Praca choreograficzna dotyczy zepchniętych w podświadomość zachowań krewkich i ekspansywnych. Zadaniem tego projektu będzie analiza takich zachowań w ich wyłącznie ruchowych, cielesnych przejawach. Zastanowimy się nad przyspieszeniami, pędem, upadkami, pchnięciami, skokami, zaciskami, spięciami, uderzeniami.  Interesuje mnie praca na czterech poziomach obecności: stawania się w sobie, stawania się w kontakcie, stawania się niedostrzegalnym, stawania się przestrzenią. W tym konkretnym temacie badania zachowań ekspansywnych, dzikich – będzie to oznaczać uświadomienie sobie napięć w ciele, myśli, potrzeb, następnie badanie wpływu ciała ofensywnego na drugie ciało ofensywne i ciało defensywne, uświadomienie sobie jak postrzegam przestrzeń w stanie pobudzenia. Na wstępie pracy interesujące mnie zachowania nazywam ekspansywnymi, zastanawia mnie czy pojęcie to projektuje emocje u tancerza i widza. I jakie? Według teorii konstrukcji emocji sami konstruujemy swoje emocje w oparciu o nasze doświadczenia z przeszłości. Interesuje mnie poszukiwanie treści „zapisanych” w ciele na temat koloru czerwonego oraz praca z obecnością „tu i teraz”. Interesuje mnie analiza zachowań ryzykownych, gwałtownych w celu poznania ich mechanizmów, możliwości przetworzenia, zapanowania nad nimi. 

Doświadczenia zbierane w ruchu prowadzą do wglądu, co przyczynia się do poszerzenia świadomości. To skutkuje zwiększeniem możliwości wyboru, to z kolei wiąże się z koniecznością podejmowania wyboru i brania za siebie odpowiedzialności. Ruch i ekspresja improwizowana przynosi ulgę, jak pisze Reich: „powtarzające się doświadczenie ruszania się i zatrzymywania lub nasilania i zmniejszania intensywności ruchu wzmacnia połączenia neurologiczne między układem limbicznym a płatami przedczołowymi, co prowadzi do zwiększenia panowania nad ciałem i emocjami.” Jak pisze Mihaly Csikszentmihalyj w swojej książce „Przepływ”: „Funkcją świadomości jest takie przetwarzanie informacji o tym, co dzieje się wewnątrz i na  zewnątrz organizmu, by ciało mogło ocenić je i działać na podstawie tej oceny. Świadomość funkcjonuje jako swoista oczyszczalnia dla uczuć, wrażeń, doznań oraz pomysłów, ustalając priorytety dla różnych informacji (…) człowiek może sam uczynić się szczęśliwym lub nieszczęśliwym, niezależnie od tego, co zachodzi „na zewnątrz”, zmieniając jedynie stan swojej świadomości”.

Bezpłatna rejestracja dostępna jest TUTAJ.

Scroll to Top